درباره ماچوپیچو

ماچوپیچو شهری که در حدود سال ۱۴۵۰ میلادی ساخته‌شده و این شهر در حدود ۱۰۰ سال بعد، در پی پیروزی امپراتوری اسپانیا، متروک شد(به اسپانیایی Machu Picchu).ماچو پیچو (ماچوپبچو به معنی قلهٔ قدیمی)، یک محوطه باستانی به جا مانده از آثار دورهٔ اینکاها می‌باشد که در ارتفاع ۲٬۴۳۰ متری از سطح دریا در دامنهٔ کوه در بالای درهٔ اوروباما در کشور پرو و در ۷۰ کیلومتری شمال کوسکو قرار گرفته‌است. ماچو پیچو احتمالأ شناخته شده‌ترین نماد امپراتوری اینکاها می‌باشد.  برای قرن‌ها فراموش شده‌بود و به جز عده‌ای از مردم محلی کسی از آن نامی به خاطر نداشته است. این دژ در ۵۰مایلی (۸۰کیلومتریِ) کوسکو، پایتخت اینکاها، قرار دارد و به همین دلیل هرگز مانند سایر شهرهای اینکاها پیدا و ویران نشده‌است. در طول قرن‌ها، جنگل‌های اطراف این مجموعه رشد کرده و آن را پوشانده‌است و به همین دلیل از نظرها پنهان مانده‌است و تنها عدهٔ معدودی از وجود آن اطلاع داشته‌اند. در بیست‌وچهارم ژوئیهٔ سال ۱۹۱۱ میلادی، ماچو پیچو به‌وسیلهٔ هیرام بینگهام سوم، تاریخ‌شناس آمریکایی، در یک سخنرانی در دانشگاه ییل به دنیای غرب معرفی شد. او به‌وسیلهٔ راهنمایی محلیانی که گه‌گاه به سایت مراجعه می‌کردند به آنجا هدایت شد. بینگهام مطالعات باستان‌شناسی را انجام داد و تحقیقاتش را دربارهٔ آن محل کامل کرد و آن را «شهر گمشدهٔ اینکاها» که نام اولین کتابش نیز بود، نامید. او هرگز اعتباری برای کسانی که او را به آن محل راهنمایی کردنند قائل نشد و آن را یک شایعهٔ محلی نامید و در سال ۱۹۸۱ میلادی در فهرست آثار کشور پرو و در سال ۱۹۸۳ میلادی در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این اثر هم اکنون به عنوان یکی از عجایب هفتگانه جدید شناخته می‌شود.این شهر با زمین‌های کشاورزی پلکانی احاطه شده بود که آب آن‌ها از چشمه‌های طبیعی تامین می‌شد و منابع غذایی مورد نیاز برای جمعیت شهر را فراهم می‌کرد. تمدن اینکا از ماچوپیچو به عنوان شهری پنهان برای برگزاری مراسم آیینی استفاده می‌کردند. این شهر در ارتفاع ۶۰۰ متری رود خروشان اوروباما بنا شده است. بقایای بناهای متعددی چون قصرها، حمام‌ها، معابد، اتاق‌های ذخیره‌سازی و نزدیک به ۱۵۰ خانه در میان ابرها خودنمایی می‌کنند. این سازه‌ها در سنگ‌های گرانیت خاکستری‌ رنگ در دل کوه‌ها ساخته شده‌اند به نحوی که نبوغ معماری و زیبایی‌شناسی این تمدن را نشان می‌دهند.یکی از اصلی‌ترین کاربردهای این شهر، استفاده از آن به عنوان رصدخانه‌ی نجومی است. سنگ “اینتیهواتانا” به‌عنوان مشخص‌کننده‌ی تاریخ اعتدالین و سایر دوره‌های قابل توجه نجومی استفاده می‌شده است. در ساعت میانی روز ۲۱ مارس و ۲۱ سپتامبر، خورشید درست بر بالای ستون قرار می‌گیرد به نحوی که هیچ سایه‌ای ایجاد نمی‌کند. به باور آن‌ها، این زمانی است که خورشید با صخره گره می‌خورد. در این زمان‌ها تمدن اینکا به برگزاری مراسم آیینی می‌پرداختند. البته این سنگ، یک هم‌ترازی هم با انقلاب دسامبر (انقلاب تابستانی در نیمکره‌ی جنوبی) دارد. طبق افسانه‌ها اگر پیشانی فردی با این سنگ تماس پیدا کند، این سنگ چشم بصیرت او را به سوی جهان روحانی می‌گشاید.  
[تعداد: 0    میانگین: 0/5]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *